Haqqinda.az

Gecənin səssizliyi onun narahatlığını daha da artırırdı. Balkona çıxaraq, şəhəri seyr etməyə başladı. Şəhər qara örtüyə bürünmüşdü. Tək-tük evlərdə yanan lampalar şəhəri işıqlandırmağa kifayət etmirdi. Birdən gözləri ulduzlara sataşdı.
O, bir cəvahir qədər parlaq olan və gözqamaşdırıcı ulduzları seyr edərək fikrə daldı... Üç ay əvvəl yenə belə gecələrdən biri idi. O zaman gecənin sükutunu bir telefon zəngi pozmuşdu. O vaxt hər şey öz axarında gedirdi. Həyatında heç bir çətinlik hiss etmədən ömür sürmüşdü. Onun üçün hər şey qatarın relslər üzərində getməsi qədər asan olmuşdu: təhsili, peşəsi, evliliyi, uşaq sahibi olması və s. O, əbədi bir həyatın şıltaq və ərköyün uşağı idi. Ardı »

Ertəsi gün səhər, Muradın səsi məni yuxudan oyatdıqda, ilk öncə qardaşımın çağırışını qulaqardına vurdum, ancaq təkrarlanan cümlədə Minarə adını eşidən kimi, yuxum aldadıcı duman tək, elə o andaca çəkilib getdi.

Əynimi geyinib, Muradı da qabaqlayaraq cəld şəkildə qapıdan çıxıb, hamam otağına keçdim. Qadınların səsi bu dəfə Elmira xanımın pasiyentlər üçün ayırdığı yan otaqdan gəlirdi. Sözə necə başlayacağımı götür-qoy edərək, güzgü qarşısında da on-on beş dəqiqəyə yaxın vaxt itirdim.

Nəhayət, kiçik otağa yaxınlaşıb əvvəl qapını döydüm, sonra isə dəstəyi burub, onu açdım.

- Hə, gəldin? – anamın dünənki həyəcanı hələ də keçməmişdi, odur ki, məni görən kimi qeyri-ixtiyari olaraq ayağa qalxdı – Keç, əyləş… – Ardı »

O sanki çalınan musiqini, deyilən sağlıqları eşitmirdi. Anası onu sanki bir düyünə salmışdı. O, bu düyünün ucunu heç cürə tapa bilmirdi. Aliyənin gözəlliyi və məsumluğu onun qəlbini titrətmişdi. Bir an həyatın anlarını geri çevirmək, həyata yenidən başlamaq istədi sanki. Keçdiyi, seçdiyi yolun nə qədər səhv oldugunu indi anladı. Dogrudur Tanya da gözəl idi. Hətta gözəl ana idi. Əlindən hər iş gəlirdi. Rəhmanın pal-paltarının səliqəsinə, təmizliyinə fikir verir, ləzzətli yeməklər bişirirdi. Lakin, bu gün Aliyədə gördüyü o saflıqmı deyim, ya doğma yurdun nuru, şəfəqimi deyim, onu daha gözəl, daha qəlb oxşayan göstərirdi. Odur ki, Rəhman bir an belə özünü düşüncələrdən ayıra bilmirdi. Ardı »

(Bir müəllimin gündəliyindən)

Məktəblərin açılmasına bir həftə qalmış birinci sinifə gedən oğlumun hər sabah gedəcəyi yolu "ölçməyi" qərara aldım. Təbii ki, oğlumun sürətini nəzərə almağı da unutmadım. Buna baxmayaraq, bu yol, yenə də, ən azı 20 dəqiqə vaxtımı aldı. Ancaq ilk iki gün oğlum evə vaxtından 10 dəqiqə gec gəldi.child who goes to school

Başqa sözlə, onun məktəbdən çıxdığı vaxtla evə gəldiyi vaxt arasında 20 dəqiqə yox, 30 dəqiqə fərq var idi. Buna görə də, üçüncü gün özüm onunla bir yerdə məktəbə getməyi qərara aldım. Əlbəttə ki, bir həftə əvvəlki 20 dəqiqəlik proqnozumda yanılmamışdım. Sadəcə olaraq, oğlum üçün birinci, mənim üçün ikinci dərəcəli Ardı »

Ölüm ayağında böyük İsgəndər komandirlərini çağırıb, son 3 arzusunu çatdırmış:1.Tabutu dövrün ən yaxşı həkimləri tərəfindən daşınmalı;2.Əldə etdiyi bütün zənginliyin(qızıl, gümüş və digər qiymətli daşlar) yol boyunca, tabutu məzarlığa gələnə qədər səpələnməli;3.Əlləri hər kəsin görə biləcəyi şəkildə tabutun xaricinə sallanmalı. Komandirlərdən biri çaşmış, səbəbini soruşmuş.Böyük İsgəndər belə açıqlamış:-Tabutumu ən məşhur həkimərin daşımasını bu səbəblə istəyirəm ki, hər kəs bilsin həkimlər nə qədər yaxşı olursa olsun, onlar belə ölümün qarşısında çarəsizdir.Yerlərə səpəcəyiniz qiymətli daşlar da göstərəcək ki, bu dünyada əldə etdiyimiz zənginlik bu dünyada qalır.Əllərim tabutun xaricində qalsın ki, hər kəs bilsin: Bizim üçün qiymətli olan zamanımız tükənincə, boş əllərlə doğulduğumuz kimi, boş Ardı »

Bir kənddə bir qoca vardı. O, çox kasıb idi. Amma bütün imperatorlar ona qibtə edirdilər. Çünki onun bir gözəl ağ atı vardı. Heç kəs ömründə belə güclü, gözəl at görməmişdi. At yox, möcüzə idi. İmperatorlar onun atını almaq üçün qocaya nə istəsə, verə biləcəklərini deyirdilər. Amma qoca deyirdi: “Bu mənim üçün at deyil, şəxsiyyətdi, lütfən deyin, şəxsiyyəti də heç satarlarmı? O, mənim dostumdu, əmlakım deyil. Dostu satmaq olar? Heç vədə!» Onun kasıblığının həddi-hüdudu yox idi, at üçünsə nələr vəd etmirdilər? Amma kişi atı satmırdı.

Bir gün kişi tövləyə gedəndə atı orada görmədi. Bütün kənd onun evinə toplandı. Kişini məzəmmət eləməyə başladılar: Ardı »

Bulvarda gezdikce, az da olsa, ozume gelmishdim, bayaqki heyecanim azalmishdi. Bele baxanda, sadece uzumdeki dondurmani silmishdi, bashqa artiq hereket etmemishdi ki, Rufat. Sadece axmaqligim ucbatindan bunu bele ciddi qebul etmishdim. Ozumu aldatmaga ehtiyac yoxdu, Rufat mene qarshi hec ne hiss etmirdi, onun her hereketini de sevgiye yozmagima ehtiyac yoxdu.
Biz gezdikce kulek guclenirdi.
- Darixmisham bu xezri ucun.
- Seni bilmirem, amma men nifret edirem bu kuleye. Iyul ayinda da bele kulek olar?
- Ushuyursen? Isteyirsen, qayidaq?
Biz baghdan cixanda kulek az oldugundan nazik geyinmishdim, indi yay sarafanimda heqiqeten de ushuyurdum.
- Aha, geldek.
Yol boyu Rufat bashina gelen hadiseleri danishdiqca, men gulurdum. Onun etrafinda olmaq nece de Ardı »

Bir bədəvi dəvəsinə buğda ilə dolu, iki dənə iri çuval yükləyib aparırdı. Özü isə bu iki çuvalın arasında oturmuşdu. Yolda birisi onu söhbətə tutaraq, ondan yerini-yurdunu soruşdu, söhbətə nərdivan qoydu. Bu sual-cavab sırasında xoş sözlər söyləməklə, gözəl ifadələr dilə gətirdi.


Daha sonra bədəvidən soruşdu:
— Bu iki çuvalda nə var belə, söyləsənə bir? Bədəvi bu sualın cavabında:
— Birində qum, digərində isə insan qidası olan buğda — dedi.

Həmsöhbəti ondan:
— Neyləyirsən bu qumu? — deyə soruşanda, bədəvi:
— Buğda çuvalı tək olmasın deyə, bu qum çuvalını isə tarazlıq olsun — deyə cavabını verdi. Yol yoldaşı bədəviyə dedi:
— Bir azca Ardı »