Haqqinda.az

Bu yazı məşhur Helen Adams Keller (1880-1968) haqqındadır. Keller başqa uşaqlar kimi dünyaya sağlam gəlmişdi. Ancaq 1 yaş 7 aylığında keçirdiyi bir xəstəlikdən sonra gözləri tutuldu. Artıq onun qulaqları da eşitmirdi. Uşaqlığının ilk illərində çox əsəbi və çılğın idi. Buna görə də, valideynləri ona tərbiyəçi axtarmağa başladılar. Nəhayət, əvvəllər kor olan, sonra əməliyyatla (az da olsa) görməyə başlayan Enn Mensfild Sallivanı tapdılar. Sallivanın bütün səylərinə baxmayaraq, ilk vaxtlar Kellerdə heç bir dəyişiklik olmadı. Nəhayət, bir gün qızcığaz əlinə su tökərkən Sallivan barmağı ilə o biri əlinə «su» sözünü yazdı. Bundan sonra Kellerdə böyük bir dəyişiklik başladı. Keller əvvəlcə sözləri öyrəndi. 1890-cı Ardı »

Hər on beş saniyədən bir yer üzündə bir uşaq doğulur.

Hər on səkkiz saniyədən bir yer üzündə bir insan ölür.

Belə çıxır ki, yer üzündə insanın doğulması ilə ölməsi arasında cəmi üç saniyə var.

Sənsə deyirsən ki, bir dəqiqə gözlə, gəlirəm... Ardı »

Bir qurbağanı götürüb qaynar suya atanda xilas olmağa çalışır.Ancaq bir qurbağanı götürüb ilıq suya atanda xilas olmaq barədə düşünmür.Üstəlik suyun temperaturu artdıqca çox qəribə bir şey baş verir.

Belə ki,temperatur artsa da,qurbağa heç bir rekasiya vermir.Əksinə,o “öznüdənrazı” bir təsir bağışlayır.Nəhayət,iş o yerə çatır ki,qurbağanın təcrübə qabından çıxmağa gücü qalmır.



Halbuki,onun təcrübə qabından çıxmasına mane olan heç bir şey yoxdur.Ancaq buna baxmayaraq,qurbağa yenə də orada oturub “məlum sonu” gözləyir.Bəs səbəb?..Əslində səbəb qurbağanın daxilindəki “təhlükələri qəbul edən cihaz”dadaır.Sadəcə olaraq,bu “cihaz” qurbağanın ətrafındakı sürətli və ani dəyişiklərə görə hesablanır,yavaş və tədrici dəyişiklərə görə yox...

Əslində günahlarımız da belədir.Günhanhlarımız artıqca “suyumuz qızır”.Əvvəlcə “özümüzdən razı” kimi görsənsək də,müəyyən bir Ardı »

Bir qaranquş bir adama aşiq olur. Pəncərənin önünə qonub bütün cəsarətini toplayır, tüklərini qabardır, gözəl durduğuna əmin olduqdan sonra kiçik dimdiyi ilə pəncərəyə vurur: Tık… Tık… Tık… Adam pəncərəyə baxır. İçəridə işi ilə məşğuldur. Kimdir onu işindən aralayan? Balaca bir qaranquş! Həyəcanlı qaranquş dərin bir nəfəs Ardı »

- Mən artıq həyatdan yorulmuşam- pəncərə qarşısında əyləşmiş oğlan uşağı dilləndi.
- Niyə?- deyə yaxınlıqdakı anası soruşdu.
- Mənim bu həyatla mübarizə aparmağa gücüm yoxdur- deyə uşaq fikirli və kədərli halda cavab verdi.
- Kimsə məktəbdə xətrinə dəyib? Yəqin yenə də o 5-ci sinifdə oxuyan Dimkadır. Artıq neçənci dəfədir ki, sinif rəhbərinizə şikayət edirəm. Görəsən onun valideynləri nə fikirləşir.
- Yox, ana, yox, məktəbdə hər şey qaydasındadır.
- Bəs sənin əhvalını pozan nədir?
- Nə üçün bu həyatda mənim fantaziyalarıma, arzularıma yer yoxdu?
- Başa düşmədim, sən nə haqda danışırsan, oğlum?
- Sinifdə yalnız mən təyyarəçi olub buludlar üzərində uçmaq istəyirəm. Digər yoldaşlarım isə biznesmen, direktor olub çoxlu pul Ardı »

Bir qarışqa, bir gün yazılmış bir vərəqin üzərində gəzirdi. Kağızdakı şəkil və yazılar onu heyrətə salmışdı. Özlüyündə fikirləşirdi ki, bu şəkil və yazıları kağız özü yaratmışdır, yoxsa başqa birisi? Elə bu fikirdə ikən bir qələm kağızın üzərində gəzərək başqa bir yazı yazdı. Qarışqa bildi ki, bu şəkil və yazılar kağızın deyil, qələmin yaratdıqlarıdır. Dostlarının yanına gəlib dedi: Bu gün yeni bir kəşf etmişəm. Dedilər: Nəyi kəşf etmisən?
Dedi: Mən bu gün bilmişəm ki, kağızın yazı yazmaq və şəkil çəkmək qüdrəti yox imiş, bəlkə bunları yaradan qələmdir. Hər şey qələmin fırlanması ilə yaranırmış. Biz başımızı həmişə yerə tiktiyimiz üçün, ancaq səhfəni görürük. Amma Ardı »

İmtahanlara 180 gün qalmışdı. Şagirdlərdən biri müəllimin yanına gələrək birgünlük icazə istədi. Müəllim, əvvəlcə, bir qədər susdu, sonra üzünü şagirdə tutub danışmağa başladı: «Deməli, birgünlük icazə istəyirsən. Elə isə gəl sənin nə istədiyini birlikdə hesablayaq: İmtahanlara 180 gün var. Həftədə hər gün 8 saat dərsin var. Bu edər 60 gün. Yerdə qaldı 120 gün. Hər gün 1 saat nahar fasiləsi. Bu da edər 8 gün. Yerdə qaldı 112 gün. Şənbə günləri 5 saat əlavə dərsdə olursan. Bu da edər 11 gün. Yerdə qaldı 101 gün. Gündə orta hesabla 8 saat yatırsan. Bu da edər 60 gün. Yerdə qaldı 41 gün. Həftədə Ardı »

Menasız saydığım bir dövürde
tesadüfen girdin heyatıma. Her
şeyi deyişdin. Çetini sevdim
seninle. Özünle getirdin bütün
sevincleri ve sevgileri. Qınadılar
meni, seni tesadüfen tanıdığım
üçün. Senin bir başqa dünyanın
insanı olduğunu, eslinde menim
o dünyada yerimin olmadığını,
menimse deli olduğumu dediler
zaman-zaman. Heç ne
düşünmedim. Menim üçün bir
sen var idin. Bütün dünyama
bes eden bir sen...
Seninle sevdim her şeyi. Sebr
etmeyi, bağışlamağı, laqeyd
olmağı, düşündüklerimi
demeyi...Eslinde sevmediyim her
şeyi seninle öyrendim ve
sevdim. Bilmirem menim üçün
kimsen. Dostmu, yoxsa...?
Deyerlisen menim üçün, birce
bunu bilirem...Dünyamsan
menim... Dünyanın bele
sığmaqda acizlik çekdiyi
dünyam...
Senin ala gözlerinle baxmağı
sevirem bütün kainata.
Anlayırsan meni? Başa sala
bilmirem hislerimi. O qeder
deyerlisen ki... Hislerimin adını
ne qoyacağımı bilmirem.
Ucuzlaşmağındanmı qorxuram
göresen duyğularımın? Yoxsa
seni itirmekdenmi?
Deseler bu eşqdir, inanmaram.
Ya da inanmamaq üçün israr
ederem. Bir ömür boyu yanımda
deyil, beynimde, Ardı »