Sevgi varmı? → İlk Məhəbbətin Son Məktubu.
Bu mənəm, əzab çəkən və əzab verən. Əslində sənə yazmayacaqdım. Məni yazmağa vadar edənsə sənli xəyallar, sənli günlər, yuxusuz gecələr, birgə getdiyimiz yollar,həsrətin, bir sözlə, sən özünsən! Düzü, özün yox, mənim sevdiyim "sən". Yəqin ki, xoşbəxtsən. Əks halda, məni yada salardın. Eşqdə qürur olmur, olsaydı, yəqin sənə yazmazdım. İndi səndən tam aralı bir dünyadayam. Amma bu dünyada səni xatırladan xatirələrlə baş-başayam. Sevgin olmasa da, sevgim səni yada salır.Sevgimizi asanlıqla yerə vurdun,daha doğrusu sevgimi..Çünki onu ən zərif hisslərimlə mən yaratmışdın. Xəyalın və xatirələrin məni səndən çox sevdi. Onlar hələ də mənimlədirlər.
Yadındadırsa sənə ilk məktubumda hisslərimdən yazmişdim.hər sözdə həyacan hiss olunurdu.Bunu da Ardı »