beyaz.az

Haqqinda.az

Axtardığın haqqında - Hər gün yeni məlumat öyrən

Bextiyar VahabzadəƏşyalar Danışır

Üzeyir Hacıbəylinin əziz
xatirəsinə.

Yolun son mənzili ilkini dandı
Güney bitən yerdən başlanır
quzey
Elə ki, dahinin qəlbi dayandı
Adı-tarix oldu, evi - bir muzey.
Dahinin qələmi, mizi, dəftəri,
Eksponat oldu o gündən bəri.
Bu cansız əşyalar ilkini dandı
İtdi o əvvəlki vəzifələri,
Onlar tamam başqa dəyər
qazandı.
Dahinin gözləri qapanan zaman
Dahinin yerinə onlar dindilər.
Çıxıb adiliyin dar otağından
Qeyri-adilikdə rütbələndilər.
Əşyalar danışır...
Günlər incitək
Xatirə sapına düzülür indi
Əşyalar üfürür...
Sönən bir ürək
Boz külün altından çözülür indi.
Açılır bir ömrün eşqi, məlalı,
Fərəhi, Sevinci gələcək üçün
Böyük bir insanın fikri, xəyalı
Cansız əşyalarda yaşayır bu gün.
Əşyalar danışır hey şirin-şirin
Bu gün dünən ilə üz-üzə
durmuş.
Dahinin əlinə dəyən şeylərin
Ömrü öz ömründən uzun
olurmuş. Ardı »

Bextiyar VahabzadəKaw Olmayaydi

Olume ne var ki,birdefelikdir
Sevib ayri duwmek kaw olmayaydi.
Negmeler quw kimi qanadlananda,
Gozlerden suzulen yaw olmayaydi.
Menim qelbim kimi illere kaman,
Ilk ewqi itirmek yamandi yaman,
Konuller odlara qalanan zaman
Urekler berkiyib daw olmayaydi.
Men seni sevirem,sen vari-pulu,
Gor hardan duwubdur ewqimin yolu?
Bes menim ureyim bu qeder dolu,
Kaw senin ureyin bow olmayaydi.
Yar deyib aglayir konlumun sazi,
Bir gunde yuz defe yaniram azi
Nolardi hec kesin bahari,yazi,
Donub birden-bire qiw olmayaydi. Ardı »

Bextiyar VahabzadəEtiqad-inam

ETİQAD-İNAM
Şübhədən inama yol tutmuşam
mən,
Özümü özümdə unutmuşam
mən.
Bilmirəm özümdə mən kiməm,
nəyəm?
Özümə bir qulam, hakiməm,
nəyəm?
Bəzən pislə yaxşı, uzaqla yaxın
qarışır,
Gözümdə dəyişir aləm.
Mələklə şeytanın, haqla nahaqqın
Savaş meydanına çevrilir sinəm.
İnamın önündə şübhəm baş əyir
İnama inamla getdiyim zaman.
Amma möcüzələr girə bilməyir
Ağlaman taybatay qapılarından.
Günəş sirr,
Ay da sirr,
Ulduzlar da sirr.
Nə vaxt açılacaq bu sirr düyünü?
Ağlın kiçikliyi qavraya bilmir
Xaliqin ölçüsüz böyüklüyünü.
Onda etiqadı dərhəl arxa
cərgədən
Dərhal köməyimə çağırıram mən.
Beləcə gedirəm inama doğru.
Bilmirəm, inama gedən yolmu
bu?
Suallar beynimi deşir günbəgün,
Özümə ən böyük sirrəm özüm
də.
Qeyri-adiliklər bəlkə bununçün
Dönür möcüzəyə mənim
gözümdə?
Elə yol gedirəm, yol uzun, yoxuş,
Son ucu görünmür gözə
mənzilin
Çatdığım hər mənzil
başlanğıcıymış
Getmək istədiyim təzə mənzilin.
6 iyul, 1993. Ardı »

Bextiyar VahabzadəElvida

Deyirem sefasi bitti omrumun,
Indi dag cixiram,duze elvida.
Goze duman cokur,bawa qar yagir,
Bahara elvida,yaza elvida...

Ewqine her zaman muqeddes dedin,
Gunler elden gedir,sen teles dedin,
Cox istemedin,aza bes dedin,
Dedim,cox yox ise,aza elvida...

Indi oz kokunden uzulen menem,
Ozge budaqlarda duzulen menem,
Indi ne sen sensen,ne de men,menem,
Biz ki,biz deyilik,bize elvida...

Bextiyar,derdinden sizlayib yanar,
Seni kecmiwine baglar her zaman.
Zulmet ureyini iwiglandiran,
Yoluna wam tutan goze elvida.... Ardı »

Bextiyar VahabzadəSual

Zülmün sonu yox, haqq
unudulmuşmu, ilahi?
Dünyada ədalət yasaq
olmuşmu, ilahi?
Dillərdə yalan, amma
könüllərdə həqiqət
Haqq zalimə, düz əyriyə
qulmuşmu ilahi?
Meydan sulayan ağ
yalanın al şərabından
Millət təpədən dırnağa
sərxoşmu, ilahi?
Əzdikcə vətən oğlu vətən
oğlunu qəsdən
Bilməm, əzənin qəlbi
məgər daşmı, ilahi?
Vicdan kimi, insaf kimi
hisslər içimizdən
Bir yolluq atılmşmı,
qovulmusmu, ilahi?
Hər möcüzü idrak
eləyərkən, bu bəlanı
Qanmaqda beyinlər bu
qədər boşmu, ilahi?
Mart, 1998. Ardı »

Bextiyar VahabzadəMən-özümün Düşməni

MƏN-ÖZÜMÜN DÜŞMƏNİ
Mən kiməm? Bu sualı
Hər il ad günlərimdə
öz-özümə vermişəm
Cavab tapa bilməyib
Bu sualın önündə
Başımı endirmişəm.
Mən kiməm?
Mən nəçiyəm?
Eşqim, diləklərim nə?
Niyə gəldim dünyaya,
Bu dünyada yerim nə?
Sağ ikən də bilmirəm
Ölüyəm , diriyəm mən?
Əvvəlini, sonunu
Dərk etməyən, ən adi,
Kəslərdən biriyəm mən.
İmkanla arzuların
Arasmda vurnuxan
Saat kəfkiriyəm mən.
Zamanın dəhrəsilə
Qanadlı arzuları
Budanan bir bəndəyəm.
Mən bir üzü ağamsa,
Bir üzü şərməndəyəm.
Mən özümün düşməni!
Hər gün çəkir çarmıxa
Öz içimdə mən, məni.
Mən özümçün həmişə
Baxdıqca sirri artan
Müəmmalı şəkiləm.
Özümə ittihamçı, özgəsinə
vəkiləm.
Bildiyim bu qədərmiş
Məni məndən gizlədən
O suallar hədərmiş.
İyun, 1999. Ardı »

Bextiyar VahabzadəAyrıldıq

Ayrıldıq, suretin itdi gözümden,
Sandım, sifetini unutmuşam men.
Bilmirem bu ne sirr, yaxın-uzaqdan
Sesin qulağıma anbaan gelir.

Fikrime gelmirse suretin bir an,
Sesin qulağıma bes hardan gelir?
Yığıram bir yere bezen fikrimi,
Sifetin yadıma çox çetin gelir.

Sesin qulağımda cınlayan kimi,
Gözümün önüne süretin gelir.
Sese bu qüdreti tanrımı vermiş?
Ses de ressam olub resm çekermiş. Ardı »

Bextiyar VahabzadəSual

Zülmün sonu yox, haqq unudulmuşmu, ilahi?
Dünyada ədalət yasaq olmuşmu, ilahi?
Dillərdə yalan, amma könüllərdə həqiqət
Haqq zalimə, düz əyriyə qulmuşmu ilahi?

Meydan sulayan ağ yalanın al şərabından
Millət təpədən dırnağa sərxoşmu, ilahi?

Əzdikcə vətən oğlu vətən oğlunu qəsdən
Bilməm, əzənin qəlbi məgər daşmı, ilahi?

Vicdan kimi, insaf kimi hisslər içimizdən
Bir yolluq atılmşmı, qovulmusmu, ilahi?

Hər möcüzü idrak eləyərkən, bu bəlanı
Qanmaqda beyinlər bu qədər boşmu, ilahi? Ardı »

Bextiyar VahabzadəHesret

Yoxsan...
Qeribe işdir
Danışıram yene men
Elim qelem de tutur,
Durub şeir yazıdan
Seher-Seher sene men.

Sen hem menim kederim,
Sen hem de şadlığımsan.
Sen menim esaretim,
Hem de azadlığımsan...
Yoxsan..
Qeribe işdir
Qelbim,hissim,düşüncem,
Axı oyaqdır menim
Nece nefes alıram-
Havam ki,yoxdur menim?
Yoxsan...
Sen menim üçün
Xoş arzularsan,demek,
Baharda qarsan,demek,
Qışda baharsan demek.
Yoxsan,
Sen menim üçün
Daha çox varsan,demek.

Sevilenler,sevenler
Ayrılığın,hesretin
Elinden dad çekdi,dad.
Eşq-hesretin anası,
Hesret-aşiqe ustad.

Ömür boyu qaçmısan
Arxanca yüyürmüşem.
Sende imkansızlığı,
Uzaqlığı görmüşem.

Hesret öyretdi mene
Harcayan
İndi hardan
Hara gedeceyem men.
Neydim
indi neyem men?

Hesret öyretdi,hesret,
Vaxtın hardan başlayıb,
Haraya vardığını.
Hesret öyretdi
menle başlayan bir heyatın
Sende qurtardığını.. Ardı »

Bextiyar VahabzadəDeyilmi ?

Ömür başdan-başa,
beşikdən-qəbrə
Həyat sevinci, qəmi deyilmi ?
Ölüm bir ömürlük
iztirabların-
Ağrının, acının cəmi deyilmi ?
Mənəvi dünyaya qalxıb ucalmaq
Qanadlı duyğuya
qismətdir ancaq.
Beləysə, ömürdən,
gündən kam almaq
Hər kəsin arzusu, kamı deyilmi ?
Keçir məqamlar da gündə yüz əldən
Hansı gizli əldir pozan, düzəldən.
Sənin güvəndiyin dənya əzəldən
Əkilən, biçilən zəmi
deyilmi ?
Ayaqlar altında yer oldu tapdaq,
Sirrini, məğzini bilmədik ancaq.
Tapdıq etdiyimiz bu qara torpaq
Əbədi mənzilin damı
deyilmi ?
Damımız üstündə gəzər, hey gəzər,
Hərə ürəyincə bir mənzil bəzər.
Torpağı sormaqdan
etmədik həzər,
Bu da ağlımızın kəmi
deyilmi ?
Ötəri mənzildə qədər
hökm edər,
Kimimiz bal içər, kimimiz zəhər:
Əbədi mənzildə hamı - bir nəfər,
Bir nəfər özü də hamı
deyilmi ?
22 fevral, 1986. Ardı »

Bextiyar Vahabzadəİbadət

İBADƏT
Artıq dönüb dövran, dəyişib
zaman
Gəlmək istəyirəm haqqa səcdəyə,
İmdad istəməkçün indi tanrıdan
Hər gecə əllərim uzanır göyə:
- İlahi, qəlbimi açıram sənə,
Çin eylə sən mənim röyalarımı.
Diz çöküb önündə gəldim
səcdənə,
Qəbul et sən mənim dualarımı.
İbadət! Allahla pünhani söhbət,
İbadət - öz arzum, öz
niyyətimdir.
Amma bacarmadım, yaş ötüb..
fəqət
Mənim dualarım ibadətimdir.
Allaha duama, namaz yerinə
Başqa cür ibadət, başqa yol -
dedim.
Qol, boyun! Bağlıdır biri-birinə .
Boynun öz yüküdür sınmış qol -
dedim.
"Çoxdur günahları ömür
yolunun"
Neylərəm bu sözü mənə el desə?
Mən nəyə gərəyəm sınımış
qolumun
Yükünü, cövrünü boynum
çəkməsə ?
Yaman üstələdi günah tövbəni,
Ruh da nəfsimizdə yox olmuş
bizim.
İlahi , o qədər unutduq səni,
Bəsirət gözümüz tutulmuş bizim,
Durdu üzümüzə günahlarımız,
Bəndəlik etmədi tanrıya bəndə.
Səni yaxşı gündə unutduq, yalnız
Düşdün yadımıza dara düşəndə.
Dünyanın qəribə oyunları var,
Dünən Ardı »

Bextiyar VahabzadəQocalar

QOCALAR
Çənə əl üstündə, əl çomaq üstə
Qocalar əyləşir tin başlarında
Sinə bayatılı, könül şikəstə,
Ömür varaqlanır yaddaşlarında.
Yaşıdlar köç edib, cavanlar işdə
Tək-tənha oturmaq son əlacları.
Həyatın amansız yalqızlığında
Tutur əllərindən əl ağacları,
Yumub gözlərini düşünür onlar,
Durur göz önündə ötən
zamanlar.
Yerdə çuxur açır çomağın ucu,
Sonuncu həddinə dirənib ömür.
Dünyadan aldığı, dünyaya borcu
Nəymiş
Düşüncənin sonu görünmür.
Çomağın ucuna dikib gözünü,
Onlar saatlarla oturar belə.
Fikir bir gəmi ki, bilinmir yönü
Çırpınır, çıxammır ancaq sahilə.
Onlar düşündükcə boşalar, dolar,
Fikrin nə sonu var, nə də əvvəli.
Doqqazlar başında bizim qocalar
Düşüncə heykəli, fikir heykəli!
Əvvəllər deyərdim, onlar bu
qədər
Bekarca oturub darıxmır məgər
Kitab oxuyardım darıxmaq üçün
Onların yerinə olsaydım əgər.
Bir qalın kitabmış hər ömür
demə,
Oxumaq istəsən, yum gözlərini.
Bekar deyilmişlər...
Ürəklərində
Onlar oxuyurmuş öz-özlərini Ardı »

Bextiyar VahabzadəÖzünden Ayrıla Bilmeyeceksen!

Deyirsen,derd oldu bize eşqimiz,
Sarsıntı,üzüntü yetmezmi daha?
Ürekce ne qeder bir olsaq da biz,
Heyat yollarında ayrılmalıyıq.

Ayrılmaq! Söz asan,emel çetindir,
Sevmek! Bu ki,senin öz fitretindir.
Nece ayırasan odu ürekden,
İstini ateşden,etri çiçekden?..

Menim öz isteyim,menim öz kamım-
Senin öz isteyin,senin öz kamın.
Senin ad günündür menim bayramım,
Menim ad günümdür senin bayramın.
Biri-birimizçün doğulmuşuq biz
Birdir her eşqimiz,her isteyimiz.

Herdenbir darıxıb gezmeye çıxsan,
Ayağını öpen göy otlar menem.
Başını qaldırıb göylere baxsan,
Kövrelib qaralan buludlar menem.
Deme ki,yanımca ne herlenirsen?..
Mehverin başına gerek herlenem.
Bezen sebebsiz de kederlenirsen,
Sebebi axtarma,o sebeb menem!

Qelbin çox ucalır,çox qanadlanır,
Ona zirve menem,ona son menem.
Yata da bilmirsen uzun geceler,
Gözlerinden qaçan o yuxun menem..
Her kese tutmadın axı,ten meni,
Sen de bu dünyada menimçün teksen.
Sen qova bilersen evinden meni,
Qelbinden ki,qova Ardı »

Bextiyar VahabzadəMen Kimem?

Mən kiməm? Bu sualı
Hər il ad günlərimdə
öz-özümə vermişəm
Cavab tapa bilməyib
Bu sualın önündə
Başımı endirmişəm.
Mən kiməm?
Mən nəçiyəm?
Eşqim, diləklərim nə?
Niyə gəldim dünyaya,
Bu dünyada yerim nə?
Sağ ikən də bilmirəm
Ölüyəm, diriyəm mən?
Əvvəlini, sonunu
Dərk etməyən, ən adi,
Kəslərdən biriyəm mən.
İmkanla arzuların
Arasmda vurnuxan
Saat kəfkiriyəm mən.
Zamanın dəhrəsilə
Qanadlı arzuları
Budanan bir bəndəyəm.
Mən bir üzü ağamsa,
Bir üzü şərməndəyəm.

Mən özümün düşməni!
Hər gün çəkir çarmıxa
Öz içimdə mən, məni.
Mən özümçün həmişə
Baxdıqca sirri artan
Müəmmalı şəkiləm.
Özümə ittihamçı, özgəsinə vəkiləm.
Bildiyim bu qədərmiş
Məni məndən gizlədən Ardı »

Bextiyar VahabzadəGörən Hara Gedir ?

Qorxu kölgəsinə sığınmış bu gün
Sədaqət, diyanət,
məhəbbət, Allah.
Yalan hakim olub, böhtan gözətçi,
Çürüyür zindanda
həqiqət, Allah.
Əyri əyriliyi yeridir daşa,
Keçib əyrilikdə hamıdan başa.
Doğru həsrət qalıb isti bir aşa,
Görən hara gedir bu
millət, Allah.
Həftələr dəyişdi, gönlər dəyişdi,
Tərəflər dəyişdi, yönlər dəyişdi.
Qiblələr dəyişdi, dinlər
dəyişdi,
İtə ot verilir, ata ət, Allah.
Ünvanı dəyişib rəzalətin də,
Qaymaq da satılır şor
qiymətində.
İndi sədaqətin
səltanətində,
Əyləşib hökm edir
xəyanət, Allah.
Ha çığır, ha bağır, yalan ayılmaz,
Yaxşını yamandan ayıran olmaz.
Satsan, üzünə də baxan tapılmaz,
Necə ucuzlaşıb ləyaqət, Allah.
Yalanlar həqiqət
qiyafəsində,
Yeklər cövlan edir şeş
xanəsində.
Oğrular, əyrilər
zəmanəsində,
Əyrilik sayılır, fərasət,
Allah.
9 iyul, 1989. Ardı »

Bextiyar VahabzadəBextiyar Vahabzade

Insan qeribedir,salamat iken,
Qohum da,qardaw da,yada duwmeyir.
Ele ki yataga duwdu,qefleten,
Filankes yanima gelmedi deyir.
Burda yada duwur yaxin,uzaq da,
Her kicik noqtede bir umman gorur.
Bu niye beledir?
Insan yataqda,
Heyati,olumu yaxindan gorur. Ardı »

Bextiyar VahabzadəƏsarət - Azadlıq

Əsarət odunda bişdi
nəslimiz,
Azadlıq eşqinə yandıq,
yaxıldıq.
Çatıb azadlığa, bu
məbəddə biz,
Şükür namazını qıbləsiz
qıldıq.
İndi biz azadıq, bizi bir
zaman,
Şeytandan qoruyan abır-
həyadan.
Azadıq düşmənə
qəzəbdən, kindən,
Millət hədəf olub öz
nifrətinə.
Qurtarıb özgənin
əsarətindən
Düşdük özümüzün
əsarətinə.
Azadlıq rəhmdən,
insafdan da biz,
Millətin haqqıya üzbəüz
olduq.
Ana yurdumuzun qansız,
rəhmsiz,
Qəddar talançısı özümüz
olduq.
Yoxdur əvəzimiz
yalançılıqda,
Bu ona şər atır, o, buna
böhtan.
Yurdu dağıtmaqda,
talançılıqda,
Azadlıq qorxudan, Allah
xofundan.
İndi azadlığım mənə
qənimdir,
Bu gizli oyundan baş
açmır fələk.
Məni kor quyudan
çıxaran kəndir,
İndi boğazıma keçib
halqa tək...
17 avqust, 1996. Ardı »

Bextiyar VahabzadəKüçede Itirdim

''Yaşaya bilmirem bu sayaq daha,
Besdir,
Yorulmuşam,
Qurtaraq daha!''
Deye avtobusa mindin..
Dayandım,
Vaxt da menim kimi dayandı,sandım.
Yox! O dayanmadı işledi yene.
Minib avtobusa seninle birge,
Bir göz qırpımında zaman da getdi,
İxtiyar da getdi,güman da getdi...

Bu nedir?
ayağım üzüldü yerden..
Her şey öz yerini deyişdi birden,
Dayandım..
Arxamca yollar süründü,
Saat da tersine dolandı,döndü.
Senden ayrılmadım,
Senden men,gülüm,
Özümden ayrıldım,
Özümden,gülüm!
Bilmedim ne idim,
indi neyem men?
Küçeler uçuruma döndü gözümde
Seni itirdiyim bu anda bilsen,
Yolların üstünde itdim özüm de.
Dolaşdı kainat,
Qarışdı alem,
Kimdir qulağıma bele hönküren?
Küçede itirdim seni,dözmürem,
Heyatda itirsem neylerem gören? Ardı »

Bextiyar VahabzadəUnutmaq Isterem

Unutmaq isterem ozum ozumden
Bir daha ayrilib hacalanmayim.
Geceler yatiram bir fikirle men
Seni duwunmeyim seni anmayim!

Unudar fikirde,xeyalda tekce
Unutmaz urekde seven seveni
Men ozum ozume unut dedikce
Ozumu unudub tapiram seni!

Unutdum deyirem ancaq ne fayda
Yadimdan cixmamiw duwursen yada
Ewqimin odunu sondure bilmir
Qezebim sel kimi awib dawsada! Ardı »

Bextiyar VahabzadəSevende Sevirik Bir An Icinde...

Sevende sevirik bir an icinde...
Sevende sevirik bir an icinde

Unutmaq ne qeder cetin olurmus

Elə sandın unuda bilmərəm səni?!

Unutdum telimdə gəzən əllərini.

Unutdum üzümdəki nəfəsini.

Unutdum, unutdum, unutdum səni...

elə bildin qəlbimdən ata bilmərəm səni?!

Kəsib atdım... uf.. qəlbimdən bir parça tikə kimi..

Gecədə bəxş etdiyin pıçıltılı xoş sözlərini..

Onunla birgə unutdum, unutdum səni.

Unutdum bir zaman sevdiyim qara gözləri.

Unutdum sənli olan gecələri..

Baxışınla, sevginlə hər şeyinlə

Həmişəlik, unutdum, unutdum səni!... Ardı »