Haqqinda.az

Axtardığın haqqında - Hər gün yeni məlumat öyrən

loading...

Bextiyar VahabzadəMöhtac(qəzəli)

Möhtac
Nur atəşə, atəş göyə, göylər yerə
möhtac,
Yerlərdə ki ahəngü nizam göyərə
möhtac.
Dünyaları öz hökmünə diz
çokdürən hakim,
Bir ahuya, gözəl dilbərə möhtac.
Dağlar ucalıqdan öyünür
qürrəlinir çox,
Yüksəklik ola dağ dediyin
düzlərə möhtac.
Göylər nə qədər sonsuz olub
boşluğa varsa,
Göylərdə gözəllik yenə ulduzlara
mohtac.
Saçlar qara, qaşlar qara, ləblər də
bal olsun,
Hər üzdə gözəllik deyilən gözlərə
möhtac.
Mən Bəxtiyaram söyləyib
aldanma a şair,
Fikrində, mərəmında sənin
sözlərə möhtac.
30 iyun, 1998. Ardı »

Bextiyar VahabzadəƏşyalar Danışır

Üzeyir Hacıbəylinin əziz
xatirəsinə.

Yolun son mənzili ilkini dandı
Güney bitən yerdən başlanır
quzey
Elə ki, dahinin qəlbi dayandı
Adı-tarix oldu, evi - bir muzey.
Dahinin qələmi, mizi, dəftəri,
Eksponat oldu o gündən bəri.
Bu cansız əşyalar ilkini dandı
İtdi o əvvəlki vəzifələri,
Onlar tamam başqa dəyər
qazandı.
Dahinin gözləri qapanan zaman
Dahinin yerinə onlar dindilər.
Çıxıb adiliyin dar otağından
Qeyri-adilikdə rütbələndilər.
Əşyalar danışır...
Günlər incitək
Xatirə sapına düzülür indi
Əşyalar üfürür...
Sönən bir ürək
Boz külün altından çözülür indi.
Açılır bir ömrün eşqi, məlalı,
Fərəhi, Sevinci gələcək üçün
Böyük bir insanın fikri, xəyalı
Cansız əşyalarda yaşayır bu gün.
Əşyalar danışır hey şirin-şirin
Bu gün dünən ilə üz-üzə
durmuş.
Dahinin əlinə dəyən şeylərin
Ömrü öz ömründən uzun
olurmuş. Ardı »

Bextiyar VahabzadəKaw Olmayaydi

Olume ne var ki,birdefelikdir
Sevib ayri duwmek kaw olmayaydi.
Negmeler quw kimi qanadlananda,
Gozlerden suzulen yaw olmayaydi.
Menim qelbim kimi illere kaman,
Ilk ewqi itirmek yamandi yaman,
Konuller odlara qalanan zaman
Urekler berkiyib daw olmayaydi.
Men seni sevirem,sen vari-pulu,
Gor hardan duwubdur ewqimin yolu?
Bes menim ureyim bu qeder dolu,
Kaw senin ureyin bow olmayaydi.
Yar deyib aglayir konlumun sazi,
Bir gunde yuz defe yaniram azi
Nolardi hec kesin bahari,yazi,
Donub birden-bire qiw olmayaydi. Ardı »

Bextiyar VahabzadəEtiqad-inam

ETİQAD-İNAM
Şübhədən inama yol tutmuşam
mən,
Özümü özümdə unutmuşam
mən.
Bilmirəm özümdə mən kiməm,
nəyəm?
Özümə bir qulam, hakiməm,
nəyəm?
Bəzən pislə yaxşı, uzaqla yaxın
qarışır,
Gözümdə dəyişir aləm.
Mələklə şeytanın, haqla nahaqqın
Savaş meydanına çevrilir sinəm.
İnamın önündə şübhəm baş əyir
İnama inamla getdiyim zaman.
Amma möcüzələr girə bilməyir
Ağlaman taybatay qapılarından.
Günəş sirr,
Ay da sirr,
Ulduzlar da sirr.
Nə vaxt açılacaq bu sirr düyünü?
Ağlın kiçikliyi qavraya bilmir
Xaliqin ölçüsüz böyüklüyünü.
Onda etiqadı dərhəl arxa
cərgədən
Dərhal köməyimə çağırıram mən.
Beləcə gedirəm inama doğru.
Bilmirəm, inama gedən yolmu
bu?
Suallar beynimi deşir günbəgün,
Özümə ən böyük sirrəm özüm
də.
Qeyri-adiliklər bəlkə bununçün
Dönür möcüzəyə mənim
gözümdə?
Elə yol gedirəm, yol uzun, yoxuş,
Son ucu görünmür gözə
mənzilin
Çatdığım hər mənzil
başlanğıcıymış
Getmək istədiyim təzə mənzilin.
6 iyul, 1993. Ardı »

Bextiyar VahabzadəElvida

Deyirem sefasi bitti omrumun,
Indi dag cixiram,duze elvida.
Goze duman cokur,bawa qar yagir,
Bahara elvida,yaza elvida...

Ewqine her zaman muqeddes dedin,
Gunler elden gedir,sen teles dedin,
Cox istemedin,aza bes dedin,
Dedim,cox yox ise,aza elvida...

Indi oz kokunden uzulen menem,
Ozge budaqlarda duzulen menem,
Indi ne sen sensen,ne de men,menem,
Biz ki,biz deyilik,bize elvida...

Bextiyar,derdinden sizlayib yanar,
Seni kecmiwine baglar her zaman.
Zulmet ureyini iwiglandiran,
Yoluna wam tutan goze elvida.... Ardı »

Bextiyar VahabzadəSual

Zülmün sonu yox, haqq
unudulmuşmu, ilahi?
Dünyada ədalət yasaq
olmuşmu, ilahi?
Dillərdə yalan, amma
könüllərdə həqiqət
Haqq zalimə, düz əyriyə
qulmuşmu ilahi?
Meydan sulayan ağ
yalanın al şərabından
Millət təpədən dırnağa
sərxoşmu, ilahi?
Əzdikcə vətən oğlu vətən
oğlunu qəsdən
Bilməm, əzənin qəlbi
məgər daşmı, ilahi?
Vicdan kimi, insaf kimi
hisslər içimizdən
Bir yolluq atılmşmı,
qovulmusmu, ilahi?
Hər möcüzü idrak
eləyərkən, bu bəlanı
Qanmaqda beyinlər bu
qədər boşmu, ilahi?
Mart, 1998. Ardı »

Bextiyar VahabzadəMən-özümün Düşməni

MƏN-ÖZÜMÜN DÜŞMƏNİ
Mən kiməm? Bu sualı
Hər il ad günlərimdə
öz-özümə vermişəm
Cavab tapa bilməyib
Bu sualın önündə
Başımı endirmişəm.
Mən kiməm?
Mən nəçiyəm?
Eşqim, diləklərim nə?
Niyə gəldim dünyaya,
Bu dünyada yerim nə?
Sağ ikən də bilmirəm
Ölüyəm , diriyəm mən?
Əvvəlini, sonunu
Dərk etməyən, ən adi,
Kəslərdən biriyəm mən.
İmkanla arzuların
Arasmda vurnuxan
Saat kəfkiriyəm mən.
Zamanın dəhrəsilə
Qanadlı arzuları
Budanan bir bəndəyəm.
Mən bir üzü ağamsa,
Bir üzü şərməndəyəm.
Mən özümün düşməni!
Hər gün çəkir çarmıxa
Öz içimdə mən, məni.
Mən özümçün həmişə
Baxdıqca sirri artan
Müəmmalı şəkiləm.
Özümə ittihamçı, özgəsinə
vəkiləm.
Bildiyim bu qədərmiş
Məni məndən gizlədən
O suallar hədərmiş.
İyun, 1999. Ardı »

Bextiyar VahabzadəAyrıldıq

Ayrıldıq, suretin itdi gözümden,
Sandım, sifetini unutmuşam men.
Bilmirem bu ne sirr, yaxın-uzaqdan
Sesin qulağıma anbaan gelir.

Fikrime gelmirse suretin bir an,
Sesin qulağıma bes hardan gelir?
Yığıram bir yere bezen fikrimi,
Sifetin yadıma çox çetin gelir.

Sesin qulağımda cınlayan kimi,
Gözümün önüne süretin gelir.
Sese bu qüdreti tanrımı vermiş?
Ses de ressam olub resm çekermiş. Ardı »